Postural Restoration Blog

Orientacja kręgosłupa lędźwiowego

2011-11-17T23:43:28Z

Doman stwierdza, że “ funkcjonalnie zorganizowane dziecko będzie miało dominującą dłoń, stopę, ucho i oko po tej same stronie. Jeżeli dziecku brakuje dominacji którejś części ciała po głównej stronie, będzie to odzwierciedlało pewien stopień dysorganizacji neurologicznej ciała” (Doman (1987) states that ‘a completely organized child will have a dominant hand, foot, ear, and eye, which will be all on the same side. If the child lacks complete dominance in any area or does not exhibit dominance on the same side, it’s a reflection of a degree of neurological disorganization’ (“Learning Disabilities and Organization” Volume 7 No. 1, J. of the National Association for Child Development Foundation )
Na podstawie powyższego stwierdzenia i według założeń funckjonalnych PRI możemy zauważyć, że wszystkie trzy główne kości (kość krzyżowa, mostek, kość klinowa) będą położone w prawej rotacji w dominujących łańcuchach mięśniowych lewego przedniego wewnetrznego( L AIC- left anterior interior chain), prawego ramiennego ( R BC- right brachial chain) i prawego skroniowo-żuchwowo- szyjnego ( R TMCC- right temporal-mandibular-cervical chain ). Kręgosłup będzie zorientowany (nie zrotowany *) do prawej strony jako wynik pozycji kości krzyżowej. Rotacja ze względu na zwiększone napięcie stawowe będzie w większości przypadów nieporządana i świadczy o kompensacji ciała. Kolejnym elementem przemawiającym za orientacją kręgosłupa lędźwiowego, czyli utrzymaniem tego odcinka we względnej pozycji neutralnej, jest mały zakres rotacji kręgów lędźwiowych (średnio około 1-2 stopni pomiędzy każdym z nich). Wszyscy pacjenci, którzy będą w w/w pozycji, będą w większości przypadków reagowali na leczenie bez większych komplikacji .
Natomiast pacjenci, u których wystąpi kompensacyjna rotacja kręgosłupa lędźwiowego będą mieli problemy z osiągnięciem pozcji neutralnej głownych kości w/w kompleksów.

*Wyjątek mogą stanowić dwa dolne kręgi lędźwiowe, które mogą być minimalnie zrotowane w prawą stronę poprzez napięcię lewego mięśnia lędźwiowego w łańcuchu L AIC

Deficyty neurologiczne u pacjentów nie potrafiących zrobić wdechu przez nos

2010-07-09T23:50:32Z

Pytanie- Jakie są deficyty neurologiczne u pacjentów, którzy nie potrafią zrobić wdechu przez nos trzymając częściowo napełniony balon powietrzem?
Odpowiedź- Niektóre deficyty neurologiczne u pacjentów, którzy nie potrafią zrobić wdechu przez nos :
1)Ograniczony przepływ powietrza przez jamę nosową (polipy zatok, skrzywiona przegroda nosowa)
2)Ograniczona funkcjonalność dróg oddechowych ( niestabilności odcinka szyjnego kręgosłupa, pozycja żuchwy, głowa wysunięta do przodu)
3)Niefunkcjonalna praca mięśni brzucha podczas wdechu (ze względu na brak ZOA- zone of apposition – strefa apozycji przepony, pozycji klatki piersiowej)
4)Obniżona siła przepony
Staramy się rozpocząć ćwiczenia oddechowe z pacjentem zwracając uwagę na ściśnięcie szyjki balona podczas wdechu i powolne przejście do wydechu( 6 sekund przez usta z 3 sekundowym wdechem przez nos ). Progresja tego ćwiczenia następuje w momencie osiągnięcia przez pacjenta kolejnego poziomu funkcji systemów oddechowego i nerwowo- mięśniowego.
Zakładamy oczywiście, że trudności z przepływem powietrza nie są związane z chorobami układu oddechowego jak przeziębienia, zapalenie zatok itd.

Ruch stawów krzyżowo-biodrowych w płaszczyźnie strzałkowej i czołowej

2010-06-25T02:09:13Z

Pytanie- Według teorii PRI, który stawy krzyżowo- biodrowy ma większy zakres ruchu w płaszczyźnie strzałkowej, a który w czołowej? Według badań naukowych prawy staw krzyżowo-biodrowy powinien mieć większy zakres ruchu w płaszczyźnie strzałkowej a prawy w czołowej .
Odpowiedź- Będzie to zależało indywidualnych wzorców ruchowych pacjenta. W lewym łańcuchu przednim wew. lewa kość miednicza przesunięta jest do przodu a prawa do tyłu- możliwie równomiernie w płaszczyźnie strzałkowej. Dlatego bóle prawego stawu krzyżowo- biodrowego leczone metodą PRI są w dużym procencie łatwe do zniwelowania. Bóle po lewej stronie są dużo trudniejsze do leczenia ze względu na komponet kompensacyjny – FA ER( ruch rotacji zew. w stawie udowo- panewkowym) w płaszczyźnie poprzecznej. Wynikiem tego jest nadaktywny m. pośladkowy wielki i ból tego stawu.
Orientacje i kompensacje stawowe są trudne do potwierdzenia bez fluoroskopii jako, że pasywna orientacja kości nie jest odzwierciedleniem zakresu ruchu.
Link do strony w języku angielskim

Metoda PRI- ciąg dalszy

2010-06-17T23:53:42Z

Mimo tego,że jesteśmy tacy sami z punktu widzenia anatomicznego, jesteśmy jednak całkowicie inni z puntku widzenia funkcji. Ta inność odzwierciedla się poprzez łańcuchy mięśniowe, których używamy w dniu codziennym, w jaki sposób ich używamy czyli w jaki sposób kompensujemy naszą pozycję i postawę. Każdy z nas będzie inaczej dostosowywał się do otoczenia co wzmocni pewne wzorce ruchu i zachowania, które w przyszłości mogą być przyczyną różnego rodzaju bólów i chorób. Jedynym sposobem na całkowitą korektę tych niefunkcjonalnych wzorców ruchowych jest zmiana nawyków i przyzwyczajeń dnia codziennego. Może to być tylko osiągnięte drogą neurologiczną, dlatego ćwiczenia PRI zawierają tak wiele elementów zaczerpniętych z PNF (Proprioceptive Neuromuscular Facilitation).

Metoda PRI- ciąg dalszy

2010-06-11T01:51:58Z

Jednym z zarzutów wypowiadanych pod adresem PRI to ten, że wszyscy pacjenci leczeni są w ten sam sposób. Dominacja jednego łańcucha mięśniowego w obrębie miednicy, barków, czaszki daje to mylne wrażenie, że kolejny pacjent jest odzwierciedleniem poprzedniego. Stwierdzenie to oparte jest na powierzchownym i niepełnym zapoznaniu się z założeniami metody PRI. Prawdą jest, że puntktem wyjścia są te same łańcuchy mięśniowe, które są charakterystyczne dla każdego człowieka. Założenie to jest oparte na anatomicznych podstawach ciała ludzkiego. Każdy z nas ma taką samą ilość organów, mięśni, kości, ich wzajemnego położenia, itp. Większość z nas przyszła na świat w pewien sposób (poród naturalny) z charakterystyczną rotacją tułowia i głowy (rotacja w prawa stronę) w momencie porodu. Etapy rozwoju są także charakterytyczne dla każdego człowieka. Każdy z nas funkcjonuje i jest zarazem ograniczony architekturą budynków, samochodów, ulic itp
Wszystkie te elementy powodują, że jesteśmy w dużym stopniu tacy sami. Dlatego leczenie metodą PRI może być kojarzone jako mechaniczne leczenie pacjentów tymi samymi ćwiczeniami.
Nic bardziej błędnego-ciąg dalszy za tydzień.

Rotatory zewnętrzne “antygrawitacyjne” i będące w funkcjonalnej pozycji

2010-06-02T00:46:27Z

Pytanie- W manualu kursu “Miokinematycznej odbudowy wzorców zespołu lędźwiowo – miedniczno – udowego” rotatory zew. i wew stawów AF i FA podzielone są na dwie grupy: antygrawitacyjne i będące w optymalnej pozycji. Jaka jest różnica między nimi?
Odpowiedź- Wymienione trzy główne rotatory antygrawitacyjne (zewnętrzne i wewnętrzne) to najsilniejsze i najbardziej funkcjonalne mięśnie działające przeciwko siłom grawitacji. Dlatego każdy z nas powinien umieć je włączyć/używać ze względu na ich siłę w pozycjach, w których siły grawitacji wpływają na nasze ciało. Mięśnie te, przeciwstawiają się siłom oporu będąc (lub nie) w odpowiedniej, funckjonalnej pozycji.
Trzy główne rotatory będące w odpowiedniej, funkcjonalnej pozycji to mięśnie, które są najbardziej skuteczne po osiągnięciu repozycji czyli po pierwszej fazie procesu rehabilitacyjnego według PRI. Jeżeli udało się osiągnąć optymalną pozycję miednicy (negatywny test biernego przywiedzenia – „adduction drop test”) z pełną ruchomością stawów FA, kolejnym etapem będzie wzmacnianie/uaktywnianie tych właśnie mięśni.
Link do strony w języku angielskim

AF v. FA / HG v. GH

2010-05-27T20:43:09Z

AF (staw panewkowo-udowy) v. FA (staw udowo-panewkowy) / HG (staw ramienno- barkowy) v. GH ( staw barkowo-ramienny)

Jedną z charakterystycznych cech systemu PRI jest funkcjonalny podział stawów biodrowych i barkowych na stawy AF/FA i GH/HG czyli ruchu części proksymalnej (kość miedniczna lub łopatka) na dystalnej (kość udowa lub ramiennna) lub odwrotnie. Podział ten uzależniony jest więc, od tego która cześć stawu porusza sie a która jest ustabilizowana.
W systemie PRI dużo uwagi, szczególnie w pierwszych etapach leczenia, poświęcone jest stawom proksymalno- dystalnym czyli AF i GH. Jednym z głównych celów rehabilitacji jest odbudowa funkcji tych stawów zanim zaczniemy wzmacniać ruch kości dystalnej na proksymalnej (stawy FA/HG). Jest to także charakterystyczne dla prawidłowego rozwoju człowieka postępującego od tułowia w stronę części dystalnych.
Często ruch tych stawów jest mylony z podziałem na ruch w łańcuchu zamkniętym (stopa/dłoń obciążona, na podłożu) i otwartym (stopa/dłoń w powietrzu). Ruchy w stawach AF i GH nie są ograniczone do łańcucha zamnkniętego. Optymalny ruch w tych stawach nie będzie zależał od położenia stopy/dłoni, jest niezbędny w każdym etapie chodu, w fazie przenoszenia i obciążenia kończyny dolnej i ruchu kończyny górnej.

Lewy mięsień biodrowy …

2010-05-20T23:55:53Z

Lewy mięsień biodrowy działa jako stabilizator lewego stawu panewkowo- udowego w pozycji rotacji wewnętrznej (L AF IR). Lewy mięsień biodrowy nie jest rotatorem wewnętrznym stawu panewkowo- udowego(AF) , a jedynie stabilizatorem tego stawu po osiągnięciu w/w pozycji. Mięsień ten wpływa tylko na staw panewkowo- udowy(AF) a nie na udowo-panewkowy(FA).
Link do strony w języku angielskim

Wałek pod i pomiędzy stopami

2010-05-14T01:22:26Z

Celem podwyższenia pod stopami w ćwiczeniach w leżeniu na boku lewym jest wyrównanie pozycji kostki skokowej przyśrodkowej ze spojeniem łonowym. Wałek będzie także wzmacniać proprioceptywnie ruch prawego( R FA ER- rot. zew. pr. st. udowo-panewkowego) i lewego kolana dogóry ( L FA IR - rot. wew. lewego st. udowo-panewkowego) poprzez uaktywnienie części guzkowo-nadkłykciowej lewego przywodziciela i prawych rotatorów zew.
Wałek rozdzielający stawy skokowe w ćwiczeniach w leżeniu na boku prawym wspomaga rot. wew. lewego st. udowo-panewkowego( L FA IR)- część guzkowo-nadkłykciową mięśnia lewego przywodziciela wielkiego.
Link do strony w języku angielskim

Aktywacja mięśni dna miednicy poprzez napięcie przywodziciela wielkiego

2010-05-07T00:32:07Z

Pytanie- W jaki sposób aktywacja przywodziciela wielkiego uaktywnia mięśnie dna miednicy? Np. Ćwiczenie „kolano do kolana” w leżeniu na boku lewym. Aktywujemy mięśnie prawego dna miednicy poprzez wielostawowy łańcuch mięśniowy rozciągający się pomiędzy częścią guzkowo-kłykciową mięśnia przywodziciela wielkiego po stronie lewej i prawym dnem miednicy?
Odpowiedź- Uaktywnienie przywodziciela wielkiego wymaga wspólnego napięcia dna miednicy poprzez grupę dźwigaczy odbytu, mięśni zasłaniaczy i mięśnia guzicznego. W czasie ćwiczenia „kolano do kolana” w leżeniu na boku lewym wykonujemy ruch rotacji zew. st. udowo-panewkowego po stronie prawej ( R FA ER) i ruch rotacji wew. st. udowo-panewkowego po stronie lewej ( L FA IR). Mięśnie dna miednicy będą uaktywnione poprzez obydwa te komponenty, aby ruch był bezbolesny i efektywny w płaszczyźnie czołowej (przywiedzenie- odwiedzenie).
Link do strony w języku angielskim

Rola wdechu i wydechu w czasie ćwiczenia cofnięcia lewym przywodzicielem

2010-04-29T00:41:56Z

Pytanie- Dlaczego wdech jest używany podczas cofnięcia lewego uda a wydech w czasie rotacji wew. i przywiedzenia (ściskanie ręcznika między kolanami) w czasie ćwiczenia cofnięcia lewym przywodzicielem? Rotacje wew. wspomaga wydech poprzez wzmocnienie strefy apozycji( ZOA)- ale co dzieje się w czasie wdechu?
Odpowiedź- Lewa strefa apozycji będzie w lepszej, funkcjonalnej pozycji w momencie cofnięcie lewego uda w czasie wdechu (lewy kolec biodrowy przedni górny przesuwa się do tyłu przybliżając się do dolnych lewych żeber co wspomaga lewą strefę apozycji). Przepona kurcząc się w czasie wdechu otwiera dolną miednicę naciskając na punkt podparcia tej części miednicy (mięsień dźwigacz odbytu i mięsień guziczny) dzięki czemu pozycja rotacji wew. lewego st. panewkowo- udowego (L AF IR- faza podparcia lewej kończyny dolnej w czasie chodu) będzie łatwiej osiągalna w staniu i nie będzie ograniczona przez dno miednicy. W czasie tego ćwiczenia powinieneś napiąć lewego przywodziciela (a nie grupę tylna uda) co doprowadzi także do rozciągnięcia tylnej torebki stawowej stawu biodrowego.
Link do strony w języku angielskim

Przysiad c.d.

2010-04-23T01:39:29Z

Pytanie - Po przeczytaniu artykułu dotyczącego “odwrotnego przysiadu” w “Performance Volleyball Conditioning”, zastanawiam się jakie kroki powinienem podjąć w przypadku zawodniczki, która nie jest w stanie osiągnąć pozycji pełnego przysiadu -pozycji wyjściowej do tego ćwiczenia. Czy powinna starać się zejść do przysiadu jak najniżej potrafi z piętami płasko i spróbować wykonać to ćwiczenia bez osiągnięcia pełnej pozycji wyjściowej?

Odpowiedź- Jeśli pracujesz ze sportowcem, który nie potrafi wykonać pełnego przysiadu, poleć mu np. chwycić framugę drzwi, aby co zwiększyć jego stabilność. Pacjent chwyta boczne krawędzie framugi drzwi obiema rękami, próbując wykonać przysiad przenosząc ciężar ciała na pięty.
Innym sposobem zwiększenia stabilności i równowagi ciała może być użycie biurka lub stółu poprzez chwyt za brzegi mebla. Jeśli pacjent potrafi zrobić całkowity przysiad, korzystając z dodatkowej stabilizacji, przenosząc ciężar ciała na pięty, to świetnie! Czasami jednak sportowcy będą starali się utrzymać w tej pozycji używając mięśni przedniej ściany goleni. W tym przypadku polecamy pacjentowi wykonanie przysiadu do momentu, w którym jeszcze nie czuje napięcia mięśni przedniej ściany goleni, i z czasem będzie potrafił wykonać to ćwiczenie w coraz niższej pozycji. Należy pamiętać, że pozycja pełnego przysiadu jest poprawna tylko wtedy, gdy pacjent potrafi osiągnąć ją bez aktywacji mięśni piszczelowych.
Ostatnią propozycją jest wykorzystanie do wsparcia ściany. To świetny sposób na początek.
* Tłumaczenie nadesłane przez p. R. Hojszyka. Dziękujemy.
Link do strony w języku angielskim

PAMIĘCI OFIAR TRAGEDII W SMOLEŃSKU

2010-04-13T00:32:09Z

Łączymy się ze wszystkimi Rodakami, w tygodniu żałoby narodowej związanej z drugą tragedią katyńską.

PRI- część druga

2010-04-08T00:54:30Z

Do tej pory koncentrowaliśmy się na omówieniu założeń PRI w stosunku do części fizycznej naszego ciała. Jednak tak na prawdę, celem PRI nie jest tylko wzmocnienie systemu mięśniowego, kostnego, oddechowego, wydalniczego itd. Jest nim rozbudowa i znaczenie układu nerwowego i mózgu. Leczenie PRI skoncentrowane jest na terapii charakterystycznej dla PNF- odbudowie funkcji układu nerwowego poprzez pracę na układzie mięśniowym. Według dostępnych badań ludzie używają tylko 10 do 20% całkowitych możliwości mózgu w ciągu swojego całego życia! Dlatego tak ważna jest stymulacja naszego CPU(Central Processing Unit). W nim leżą możliwości, które są praktycznie nieosiągalne dla innych układów. Z drugiej strony, te inne układy są niezbędne w optymalnej pracy naszego mózgu, dlatego PRI zaczyna leczenie od fizycznej części ciała w celu wzmocnienia układu nerwowego.

Dlaczego PRI

2010-04-01T23:42:07Z

Różnice między Instytutem PRI a innymi kierunkami rehabilitacyjnymi są wyraźne i łatwe do zauważenia. Pierwsze co rzuca się w oczy, to strona internetowa, która ”żyje”. Praktycznie kilka razy w tygodniu można na niej znaleźć nowe, ciekawe wpisy i wiadomości, które są do zastosowania w praktyce klinicznej od zaraz. Żadna inna strona rehabilitacyjna nie jest uaktualniana tak często w miarę napływu nowych artykułów lub pytań. Kursy PRI są między innymi tak ciekawe dla terapeutów, którzy powtarzają je co parę lat, gdyż zawsze oferują nowe oraz uaktualnione materiały i spojrzenie na ten sam temat.
Kolejnym bardzo ciekawym elementem PRI jest łączenie innych metod rehabilitacyjnych i dziedzin medycznych w proces leczenia (podiatria- leczenie skoncentrowane na stopy, optometria, dentystyka i ortodoncja oraz laryngologia, osteopatia itd), co pozwala na kompleksowe podejście do pacjenta. Żadna inna metoda, czy kierunek rehabilitacyjny nie podchodzi do pacjenta w sposób kompleksowy tak jak PRI.
Kolejną różnicą jest to,że PRI docenia osiągnięcia innych w zakresie rehabilitacji. Metoda McKenzie-go, jak już to wcześniej było wspomniane, jest bardzo użyteczna w fazie ostrej bólów kręgosłupa. PRI czerpie też bardzo dużo od osteopatów, terapii oddechowej. W porównaniu z inynymi kierunkami rehabilitacyjnymi, które często, można powiedzieć, starają sie promować tylko swoje podejście do leczenia, PRI współdziała i współpracuje z innymi.